چهلمین روز فراق

عارفی وارسته ، عاشقی  دل باخته و عابدی به خدا پیوسته بود .لباس تقوی برپندار و کردارخویش پوشانده ودر تمامی عمر پر برکتش یاران را دعوت به دوستی ،تقوی،اتحاد، صبر،گذشت ،تواضع وبندگی حق می نمود.

خداوندش جان او را بر مدار مهر و محبت طواف داده بود .درس سلوک  را با مهر و عشق به مولای خویش به سالکان راه خدا می آموخت .تواضع به غایت داشت وبا بزرگی روح ، خاک راه دراویش بود

در چهلمین روز فراقش با گفتن  چند عبارت  از فرمایشات ا و یادش را گرامی می داریم :

فرمود : روندگان راه  حق دو دسته اند : گروهی تنها مولایشان را دوست دارند  وگروهی دیگر هم او وهم خویش را ، این شرک است ،در راه دوست باید خود را گذاشت و سر انداز بود.

فرمود : ازدنیاهر چه گرفتی و به  دست آوردی روزی پس خواهی داد یا در حیات یا به وقت ممات ،  دامن مولای خویش و مهر اورا بگیر که در مرگ و زندگی تنها او مشکل گشا و عروه الوثقی است ودر آخرت هم اوفریادرس است.

فرمود : دل بر فانی مبند ، که  به  ترس از دست دادنش نمی ارزد .

کسی گفت که محبت شما دیگران را گستاخ میکند ...،فرمود:  من مامور به مهر شده ام ،غضب از من ،  خلاف امراو است.

فرمود : در مقابل مولای خویش لال باش و گوش به فرمان ،اگر سئوالی فرمود ، به آن اندازه جواب ده وحرف بزن که بی ادبی نباشد.

فرمود : عاشقی دیوانگی است در عاشقی عاقلی نکن .

یادش گرامی باد